Ιούδας

Μάζεψε τα έπιπλα των γονιών του και τά ‘βγαλε στο δρόμο. Τα στοίβαξε όπως-όπως στο χωράφι απέναντι από το πατρικό του και έμεινε να τα κοιτάζει. Για μέρες σκεφτόταν πως είχε έρθει ο καιρός να ξεσπιτώσει τις μνήμες του, να δώσει μια και να ξαποστείλει όσα σήμαιναν γι΄αυτόν οι παλιατζούρες των δικών του. Αφορμή για την απόφαση του, ίσως και πρόφαση, ήταν η έντονη μυρωδιά σαπισμένου ξύλου που ανέδιδαν τα έπιπλα. Ένιωθε να τον πνίγει κάθε φορά που ξάπλωνε στο κρεβάτι του να ηρεμήσει από τον κόπο της μέρας. Τρύπωνε η οσμή στα ρουθούνια του κι ανακαλούσε όσα δεν ήθελε να σκέφτεται. Σηκωνόταν ξαφνικά ο πατέρας από τον μεσημεριανό του ύπνο κι έψαχνε στο κομοδίνο να βρει τα γυαλιά του. Πεταγόταν η μάνα μεσάνυχτα κι έριχνε ναφθαλίνη στη ντουλάπα να γλιτώσει από το σκόρο το καλό της ταγέρ. Επέμενε η όξινη μυρωδιά του φουσκωμένου από το νερό ξύλου να κρατάει στο σπίτι τις ζωές τους. Άναψε τσιγάρο, ρούφηξε βαθιά και συνέχισε να κοιτάζει τα παρατημένα έπιπλα στο χωράφι. “Οι νεκροί με τους νεκρούς”, σκέφτηκε. Εκεί απέναντι από το πατρικό του, στο χωράφι που κάποτε θέριευαν οι αμυγδαλιές και οι εχίνοπες είχαν συμβεί όλα. Εκεί απέναντι στο χωράφι, σ΄αυτόν τον καθρέπτη της μυστικής του ζωής, είχε δει το σώμα του να μεγαλώνει. Να σβήνει το αγόρι από την ήβη του και να γεννιέται ο άντρας. Να πεθαίνει το αγόρι που μιλούσε για επιθυμίες και να υψώνεται ο άντρας που τις ζούσε. Εκεί είχαν συμβεί όλα, εκεί έπρεπε να τελειώσουν. Έτσι πίστευε. Γύρισε την πλάτη του στο δρόμο, έκλεισε την πόρτα και γύρισε στην κρεβατοκάμαρα του.

Το απόγευμα εκείνης της ζεστής Τρίτης του Ιούλη, η γειτονιά αναστατώθηκε από τις σειρήνες του ασθενοφόρου και της αστυνομίας. Οι αστυνομικοί παραβίασαν την πόρτα της μονοκατοικίας στο νούμερο 10 ύστερα από παράπονα των γειτόνων για έντονη μυρωδιά σήψης και ανησυχία για την τύχη του πενηντάχρονου ιδιοκτήτη. Ο άντρας που τα τελευταία δέκα χρόνια της ζωής του ζούσε μόνος, βρέθηκε στο κρεβάτι του σε προχωρημένο στάδιο αποσύνθεσης. Στην αρχή οι αστυνομικοί μίλησαν για κλοπή. Το συρτάρι του κομοδίνου της κρεβατοκάμαρας βρέθηκε ριγμένο στο πάτωμα, περιέργως ένα ζευγάρι αντρικά γυαλιά είχε παραμείνει άθικτο μέσα στο συρτάρι. Τα φύλλα της ντουλάπας, ξεχαρβαλωμένα από τις θέσεις τους, άφηναν τη μυρωδιά της ναφθαλίνης να πλημμυρίζει το σπίτι. Μέσα στη ντουλάπα βρέθηκε ένα καλά διατηρημένο ταγέρ, τυλιγμένο προσεκτικά σε σελοφάν. Οι αστυνομικοί τελικά συμπέραναν πως επρόκειτο για ενδοοικογενειακό καυγά που εξελίχθηκε άσχημα. Οι γείτονες επέμειναν. Οι γονείς του άντρα είχαν πεθάνει χρόνια και ο ίδιος δεν είχε δική του οικογένεια.

Την επόμενη Πέμπτη, 3 Ιουλίου, στις 8 το βράδυ γίνονται τα εγκαίνια του Chic ‘n’ Shabby. Είστε όλοι… επίσημοι προσκεκλημένοι. Για να μην μπερδευτείτε με τους χάρτες, από την Πλ. Αγ. Σοφίας στο Νέο Ψυχικό, στρίβετε στην Άγγελου Σικελιανού, φτάνετε στο τέρμα της και κάνετε αναγκαστικά αριστερά, αυτή είναι η οδός Αδριανείου. Στο νούμερο 34, είναι το κατάστημα. See u there, guys and dolls.

Όσο κι αν θέλησα τους προσδιορισμούς στη ζωή μου, απέτυχα να συνταχθώ με όσα αυτοί όριζαν. Δοκίμασα ζωές και ρόλους οδηγούμενος από την ανάγκη μου να γευτώ όσα περισσότερα μπορώ. Έζησα αποζητώντας με λύσσα να φτάσω στα άκρα των αισθήσεων μόνο για να αντικρίσω τον γκρεμό που παραμόνευε στο τέρμα τους. Υπήρξα ανήλικος, ενήλικος, άντρας, σύζυγος, πατέρας - ποτέ ο εαυτός μου. Αποτίναζα τις ιδιότητες από το πρόσωπο μου εγκαταλείποντας κάθε κεκτημένο. Όσα οι άλλοι με κομπασμό διαλαλούσαν ως κατορθώματα εγώ τα βίωνα με φρίκη. Στο τέλος τίποτα δεν έμενε να θεωρώ δικό μου, μια που πρώτος το έδιωχνα από δίπλα μου. Κάπου υπάρχει η νιότη μου, κάπου πλανάται το φάντασμα που πήρε γι’ άντρα η γυναίκα μου, κάποιον πατέρα μνημονεύουν τα παιδιά μου.

Το σώμα μου ταξίδευε επί ώρα ανάμεσα στους ορόφους της πολυκατοικίας που έμενα. Μια ξαφνική αδυναμία στα πόδια και μια ζαλάδα με ανάγκασε να κάτσω στο πάτωμα του ασανσέρ για να πάρω μια βαθιά ανάσα. Ήταν η τελευταία μου. Για μισή ώρα οι ένοικοι καλούσαν το ασανσέρ και ανοίγοντας την πόρτα αντίκριζαν το γεράκο του 4ου να τους κοιτάει κατάματα αγωνιώντας για μια ακόμη ανάσα. Όποτε θυμάμαι τον τρόπο που πέθανα μειδιώ στην ειρωνεία της ζωής, της βγάζω το καπέλο. Πέθανα όπως έζησα. Κάπου στο ανάμεσα, σ’ ένα σημείο μιας διαδρομής άγνωστης. Κανείς δεν βρέθηκε να επιβεβαιώσει την ακριβή ηλικία μου, κάποιοι αμφισβήτησαν ακόμη και τα στοιχεία της ταυτότητας μου. Θυμάμαι πάντα με παρηγοριά το αγόρι από τον πρώτο όροφο που κάποια στιγμή είπε στη μάνα του: “Ρε μάνα, αυτός ο γέρος εμένα πάντα μου θύμιζε παιδί.”

Καθώς η μέρα των εγκαινίων πλησιάζει και η κούραση της προετοιμασίας εξαντλεί όλα τα αποθέματα ενέργειας, έρχεται και η στιγμή που βλέπεις τη δουλειά σου τυπωμένη στο χαρτί και νιώθεις ότι δεν κουράζεσαι άδικα. Αυτές είναι οι δύο φωτογραφίες που θα μπουν στην πρόκληση των εγκαινίων, δύο από τα πρώτα δείγματα δουλειάς του Chic ‘n’ Shabby, που θεωρήσαμε αντιπροσωπευτικά της αισθητικής των επίπλων που δημιουργούμε. Η φωτογράφιση έγινε από τον Μιχάλη Μαυρίδη.